قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی

گفت‌وگو با همسر شهید مدافع حرم «اصغر فلاح‌پیشه»/۲ این نامه از طرف امام موسی کاظم­‌(ع) است/ مدافع حرمی که در ختم مادرش کمپانی نکرد

گفت‌وگو با همسر شهید مدافع حرم «اصغر فلاح‌پیشه»/۲ این نامه از طرف امام موسی کاظم­‌(ع) است/ مدافع حرمی که در ختم مادرش کمپانی نکرد

پیرامون فرهنگ مقاومت و حماسه در خبرها آمده است که

گروه حماسه و مقاومت گروه مقاومت- زهرا بختیاری: شهادت نوعی مرگ آگاهی است که مجاهد راه خدا آنقدر در انتخابش مطمئن می‌شود و به حقانیتش ایمان دارد که تمام دلبستگی هایش را یکی یکی از خرقه دنیایی خود جدا می‌کند و سبکبال می‌شود برای رحلتی ابدی.

مجاهد برایش فرق نمی‌کند در چه سرزمینی و یا چه فضایی وارد معرکه می‌شود تنها کافیست بداند هر نفسی که می‌کشد برای معشوق است. اینها در هیچ وضعیتی دست از مبارزه علیه کفر بر نخواهند داشت و در این مسیر خستگی برایشان مفهومی ندارد. آنها هر تلاشی می‌کنند برای اینکه خود و دیگران را از فلاکت عادات و رذیله های دست و پا گیر نجات دهند.

آنجا که سید شهیدان اهل قلم بیان می کند: «جنگ امکان دارد که باشد یا نباشد، با اینحال مبارزه تمامی ندارد. تحقق اسلام در جهان و بر قراری عدالت تحت تاثیر مبارزه حق و باطل است. جهاد حافظ بقای دیگر اصول و فروع دین است و آنان که این معنی را نمی پذیرند، یا باید بشر را در این فلاکتی که بدان گرفتار آمده است رها کنند و یا وضع حال حاضر بشر را مودّی به عدل و صلح بدانند و منتظر باشند تا استمرار همین وضع به استقرار عدالت و صلح حقیقی بر سطح کره زمین منتهی شود.»

شهید اصغر فلاح پیشه یکی از آن مجاهدین بود که برایش فرقی نمی‌کرد در چه سرزمینی مبارزه می کند ایشان رفت برای تحقق آرمان های مردی که در قرن بیستم نور را در جهان تاریک گستراند و در ۲۲ بهمن سال ۹۴ حین دفاع از اسلام ناب محمدی و حراست از حرم حضرت زینب(س) همزمان با اینکه با کفر و ظلم مبارزه می‌کرد به شهادت رسید. آنچه پیشتر خواهید خواند بخش دوم گفت‌وگو با طاهره رحمانی همسر و همراه شهید مدافع حرم اصغر فلاح پیشه است که از زندگی مشترکشان بیان می کند:

عکسی از دوران جوانی شهید فلاح پیشه در جنگ تحمیلی

 

*۳ ماهی که در هر دوره کاظمین می­‌ماند ۲ جفت کفش می­‌خرید

وقتی که اصغر رفت برای خدمت در عتبات، بعد از دو سه سال یک مدت کاظمین خیلی بمب­گذاری می­‌شد و کار ایشان هم تنها این نبود که در دفتر بنشیند، ساعت ۵ صبح که بیدار می­‌شد باید تمام هتل­‌های کاظمین را سرکشی می­‌کرد. ماشین هم نبود و باید همه را پیاده می­‌رفت، ۳ ماهی که در هر دوره کاظمین می­‌ماند ۲ جفت کفش می­‌خرید، از بس راه می­‌رفت، دفعه اول که آمد خیلی لاغر شده بود.

شهید فلاح پیشه در جمع همرزمان مدافع حرم خود که شهید فرزانه هم در عکس قابل مشاهده است

 

 این نامه از طرف امام موسی­‌ کاظم(ع) است

یک سال قبل از شهادتش تابستان بود، زنگ زد خانه گفت: یک خوابی دیدم که به هر میزان این مدت آمدم اینجا مزدم را گرفتم، پرسیدم چه خوابی؟ گفت: نه، می­‌آیم ایران تعریف می­‌کنم.

دختر شهید: بابا چند ماه و چند روز بعد از سالگرد مادر بزرگم شهید شد، بعد از مراسم هفتم مادربزرگم، پدرم برای بار نخست می­‌خواست برود کربلا ببیند کاروان به چه نحو می­‌برند، آن وقت کاظمین هم بسته بود، سال ۹۳ بود. پسرعمه­‌هایم مسخره می­‌کردند و می­‌گفتند دایی رفتی نمانی؟ گفت نه برمی­‌گردم. آنها گفتند اگر شمایی زن­دایی را هم می­‌بری و آنجا می­‌مانی. ما چشم­­مان آب نمی­‌خورد دایی سه روزه برود برگردد. دقیقاً همینطور شد، مقرر شده بود ستاد کاظیمن از نو تشکیل شود و با هتل­‌ها پیمان ببندند، از بابا خواستند که برود. مادرم گفت: مراسم چهلم مادرت نزدیک است با اینحال پدرم گفت چاره ای نیست گفتند تنها خودت باید بیایی.

دو سه روز بعد از اینکه از کربلا برگشت از نو رفت. مراسم چهلم را برگزار کردیم و تمام شد، یک مقدار از طرف اقوام ناراحتی پیش آمد که ناراحتمان کرد، ما هم به حالت گله­‌گی زنگ زدیم به پدرم و خیلی شکایت کردیم که اگر تو می آمدی اینجوری نمی شد.

گفت این حرف‌ها را ول کنید آن چیزی که باید می­‌شد شد، یعنی همان که دوست داشتم شد. بعد تعریف کرد که آنجا یک عده خانم آمده بودند زیارت، مدیرکل کاروان آنها را در لحظه خطرناکی آورده بود سامرا و مشکلی پیش می آید و مجبور می شوند این چند خانم بمانند همزمان با اینکه پولشان هم تمام می شود. پدرم می‌­گفت: ما آن وقت نمی­‌رفتیم آنجا چون تک­ تیرانداز دشمن می زد. ساعت ۱۲ از طرف حفاظت سامرا زنگ می­‌زنند، می­‌گویند یک گروه خانم اینجا هستند، می­‌خواهید چه بکنید؟ ما گفتیم نگهشان دارید اینجا خطرناک است خلاصه پدرم با مسئولیت خودش آنها را می آورد که مسئول ستادشان خیلی عصبانی می‌شود که چرا این کار را کردی؟ بابا گفته بود مسئولیت آنها با من، برایشان در یک هتل که مسئولش دوست پدرم بوده اتاقی می‌گیرد تا وقت خوب که برگشته بودند. بعد به شوهر یکی از خانم­‌ها رابطه می‌گیرد و می­‌گوید این موضوع افتاده، شما بیایید لب فاصله من فردا صبح اینها را راهی می­‌کنم، فردایش یکی را همراه آنها می­‌فرستد و تا وقتی که تحویل خانواده هایشان شود پیگیر کارشان بود.

برای شما نیز جالب است؟  آزادگان ذخیره راهبردی و مدلهای برتر استقامت برای امروز کشور هستند - |

بابا می‌گفت: این موضوع برای من افتاد و شب خواب پدرم را دیدم، یک صف طولانی بود تمام اموات خودم و مادر مادرم هم که فوت شده بودند همه آنجا بودند، پدرم آمد گفت: اصغر تو یک کاری کردی که دلیل شده آقایی آمد یک نامه­‌ای داد و گفت این نامه از طرف امام موسی کاظم­‌(ع) است بگذارید اینها از پل عبور کنند و بروند. می‌گفت: من مزد این کارم را گرفتم و برای پدر و مادرم کاری انجام دادم.

شهید فلاح پیشه همراه با همسرش

 

*می­‌خواهم بروم سوریه

اولین بارش بود که می‌رفت سوریه. دی ۹۴ آمد خانه گفت می­‌خواهم بروم سوریه. بچه‌ها لباس رزم پوشیدند دارند می­‌روند، می­‌خواهیم برویم پادگان به آنها بخندیم.

دی ۹۴ یک ماه نمی­‌شد از عتبات آمده بود، گفت بچه‌ها لباس رزم پوشیدند دارند می­‌روند سوریه، می­‌خواهیم برویم پادگان ببینم چه خبر است، شب هم می­‌خوابم، جمعه صبح می­‌آیم. می­‌رویم آمادگی پیدا کنیم برویم سوریه ببینیم به چه نحو است؟ خندیدم گفتم: کاظمین تمام شد اکنون مانده بروی سوریه؟!  دیدیم چند ساعت بعد برگشت. قیافه مظلومانه و ساکت به خود گرفته بود. پرسیدم تو که گفتی شب می­‌مانم چرا آمدی؟ یک مقدار حرفش را مزه مزه کرد و گفت: آمدم پاسپورتم را ببرم. گفتم: برای چه؟ گفت: رفتم آنجا گفتند برو پاسپورتت را بیاور.

عصبانی شدم گفتم تو رفته بودی سری بزنی و برگردی، اکنون آمدی پاسپورتت را ببری؟ از قضا آنجا که می­‌رود بچه­‌ها را ببیند، با آقا رضا فرزانه با هم بودند، شهید فرزانه به سردار اسدالهی می­‌گوید یک آدم قَدَر از مخابرات نمی­‌خواهید؟ بعد آقای اسداللهی گفته بود بله اتفاقاً آنجا خیلی نیاز داریم به کار ارتباطی و مخابراتی. بعد بیان می کند آقای فلاح­ پیشه اینجاست، آقای اسداللهی هم می­‌گوید خیلی اسم آقای فلاح­ پیشه را شنیدم با این وجود ایشان را تا این لحظه زیارت نکردم. خلاصه با آقای اسداللهی صحبت می­‌کنند و می­‌گویند برو پاسپورتت را بیاور که عازم شوی.

آمد خانه پاسپورت را گرفت و گفت اکنون می­‌برم با این وجود معلوم نیست بروم، اکنون ببینیم چه می­‌شود؟! رفت پاسپورت را داد و گفت یقیناً یکشنبه یا دوشنبه عازم می‌شویم. گفتم به این زودی؟ عتبات می­‌خواستی بروی ۴ روز طول می­‌کشید، گفت اینها اینطور گفتند و بعد آن وقت خیلی عصبانی بودم، نه به خاطر رفتنش به خاطر اینکه سالگرد مادرشوهرم بود، گفتم چهلمش نبودی، الان هم نیستی از نو ناراحتی پیش می آید، من مسئولیت قبول نمی­‌کنم دیگر خسته شدم. گفت سردار گفته است ۱۰ روزه برویم، یک وسیله‌­هایی می­‌خواهند بیاورند ما تنها می‌رویم برای سرکشی.

۱۳ دی که رفت و ۲۵ دی سالگرد مادرشوهرم بود، گفتم: تو نمی­‌آیی، با این وجود خودش گفت می­‌آیم. با ناراحتی اصرار کردم بمان سالگرد مادرت را بگیر بعد برو  ۶ ماه بمان، با این وجود سال مادرت را باش. مادرش هم خیلی ایشان را دوست داشت، گفتم این همه خدمت کردی به پدر مادرت، این کار آخر را هم انجام بده، دیگر دینی به گردنت نباشد، گفت نه می­‌روم برای سال می­‌آیم، گفتم تو گفتی و من هم باور کردم.

برای شما نیز جالب است؟  من حاج احمد را کُشتم!/چه افرادی نخواستند حاج احمد برگردد

از این حرف‌ها خیلی گفته بود که می­‌روم و برمی­‌گردم. این دفعه که رفت چون من درگیر کار بودم و خاله­‌ام مزون لباس زده بود، خیلی متوجه نبودش نبودم که الان مثلا سوریه برای جنگ رفته، سر خودم را با خیاطی گرم کرده بودم، زیاد نگران این مسئله نبودم که برود و برنگردد. سری اول ۱۰ روز طول کشید تا زنگ بزند، وقتی که زنگ می­زد صدای آقای فرزانه هم می­‌آمد که با خانواده­‌اش صحبت می­‌کند، گفتم اصغر، آقا رضا آنجاست؟ گفت: بله داره با خانواده­‌اش حرف می­‌زند. شهید فرزانه بیان میکرد: صدقه سر حاج اصغر الان تلفن هم داریم راحت می­‌توانیم حرف بزنیم.

شرایط سوریه با کاظمین دارای اختلاف بود. در کاظمین هر ساعتی دلمان تنگ می­‌شد زنگ می‌زدیم یا ایشان هر ساعتی می­‌خواست رابطه می­‌گرفت، راحت بودیم، با اینحال اینجا هم برای من سخت بود و هم برای ایشان. گاهی دلم برایش می­‌سوزد، می­‌گویم خیلی با نفسش درگیر بود و خیلی از کارها را نمی­‌موفق شد انجام دهد، خیلی از حرفها را نمی­‌موفق شد بگوید. این دفعه که رفته بود تنها در حد سلام و علیک با هم حرف می­‌زدیم، برخی اوقات که می پرسیدم کجایی حرف را عوض ­می­‌کرد و بیان میکرد: بسیار محشر دیگه چه خبر خواهرم چه می­‌کند؟ در همین حد، یا با بچه­‌ها هم در همین حد حال و احوال می کرد و اصلا از دلتنگی هایش نمی گفت.

 

*کاری برایم پیش آمده باید دو سه روزه بروم

اینکه نتوانست برای مراسم های مادرش حضور بیابد نه اینکه برایش مهم نباشد یا اهمیتی ندهد، برعکس خیلی مقید به امورات خانواده بود. فرمانده‌شان آقای اسدالهی تعریف می کرد چند روز قبل از مراسم سالگرد مادرش در صف نماز دیدم آمد کنار من. پرسیدم کاری داری؟ گفت کاری برایم پیش آمده باید دو سه روزه بروم و برگردم گفتم باشه برو. موقع برگشت از روش شهید فرزانه متوجه شد عملیاتی برنامه ریزی شده است انجام شود که دید در این شرایط نمی‌تواند منطقه را رها کند و از مرخصی صرف نظر کرد. بعد از شهادتش فهمیدم برای سالگرد مراسم مادرش می خواسته برگردد.

 

*برای تازه ترین بار

تازه ترین تماسش را ۱۹ دی گرفت. چند روز قبلش با خاله‌ام رفته بودیم پارچه بخریم که گوشی‌ام را که اصغر آقا از کربلا برایم خریده بود دزدیدند، وقتی آمدم خانه بچه­‌ها گفتند به بابا بگو این دفعه از سوریه برایت گوشی بیاورد. آن روز که رابطه گرفت گفتم گوشی­‌ام را دزدیدند، گفت: فدای سرت برو یک گوشی حتما بخر، گفتم بچه­‌ها می­‌گویند از آنجا گوشی بیاوری، تنها تنها حرفی که به من زد گفت: به خدا ما نزدیک شهر نیستیم، در یک دهاتی هستیم اطراف­مان همه بیابان است، هیچ امکاناتی ندارد، اگر آمدن ما را شهر بردند برایت می­‌خرم.

هر لحظه که رابطه می‌گرفت بچه­‌ها شروع می­‌کردن به گریه کردن. آن روز آرامشان کردم گفتم بیایید صحبت کنید با پدرتان با اینحال قبول نمی کردند. به یکی از دخترها گفت کارهای قبل از فروش ماشین مانند خلافی را انجام بده که برگشتم ماشین را عوض کنیم. دخترم این را که شنید خیلی خوشحال شد گفت مامان بابا خیلی زود بر می گردد خیلی انرژی گرفتم ازش.

* آن روز به هر میزان منتظر شدیم زنگ نزد

 در رابطه آخرش گفتم ۲۲ بهمن خواهرت اینجاست، رابطه بگیر با ایشان صحبت کن. گفت باشه با اینحال آن روز به هر میزان منتظر شدیم زنگ نزد. ما هم شماره ای نداشتیم که خودمان رابطه بگیریم. گذشت تا  دو روز بعد ۲۴ بهمن روز شنبه دخترم محدثه در گروه های تلگرامی خبر شهادت پدرش را دید.

*خبر را در یک گروه تلگرامی دیدم

دختر شهید: من شنبه خبر را در یک گروه تلگرامی دیدم، با این وجود دایی­­‌ام از پنجشنبه خبر داشتند که عملیات شده و پدرم به شهادت رسیده است. رابطه گرفت گفت امشب بیایید برویم بیرون. نمی خواست ما تنها باشیم. با لحن شوخی به مامانم گفتم برادرهایت چقدر مهربان شدند.(خنده) همه زنگ می­‌زدند تا به نحوی ما تنها نباشیم. نمونه دیگری از دایی­‌هایم گفت: من بلیط جشنواره دارم بیایید برویم فیلم ببینیم، با دایی دیگرم هم هماهنگ کردند و همه با هم رفتیم سینما. همه ناراحت بودند جز ما که با خوشحالی گفتیم برویم فیلم ببینیم. 

برای شما نیز جالب است؟  هنوز خاطرات بسیاری از آزادگان ثبت و ضبط نشده است - |

یادم هست فیلم بادیگارد بود، لحظه آخر فیلم من و مرضیه و مادر همه گریه کردیم، از آن طرف هم زن­دایی­‌ به دایی­ غر می­‌زده که این چه فیلمی بود آخه با این وضع الان؟! آنها تلاش کرده بودند تا تنها ما را ببرند بیرون تا به شبکه جهانی وب دسترسی نداشته باشیم. فردایش در مزون خیاطی خاله بودیم. ساعت ۱۰ صبح بود که من تصویر آقا رضا را دیدم زده بودند شهادتت مبارک. من از نو متن پیغام را خواندم، بعد از طبقه بالا تا پایین انگار که پرواز کنم آمدم گفتم: مامان آقا رضا شهید شده، دستم می لرزید، مرضیه هم گریه می‌کرد و گفت: مطمئنم بابا هم یک طوری شده، گفتم: نه از کجا می­­‌دانی؟! اولین کسی که گریه می­‌کرد وقتی که پدرم می­‌رفت خواهرم بود و تازه ترین نفری هم بود که فهمید. وقتی پدرم می­‌رفت کربلا من هفته اول حالم متعادل بود، هفته دوم دلتنگی­‌ام شروع می­‌شد. برای رفتنش به سوریه وقتی اطلاع داد گفتم: بابا برو خدا پشت و پناهت تنها بی­‌زحمت جلو زیاد نرو، اصلاً ناراحتی نمی­‌کردم، با وجود این که پشت تلفن بغضم را می­‌خوردم، با اینحال مرضیه با بغض حرف می­‌زد، می‌گفتم مرضیه بگذار بابا خیالش از ما راحت باشد، اینطور نکن، ناراحتی نکن.

آن روز مرضیه می­‌گفت اگر آقا رضا رفته عملیات بابا هم دنبال ایشان رفته، پرس و جو کردم از این طرف و آن طرف، مادرم از دایی­‌هایم پرسید، با اینحال می‌گفتند نه خبر شهادت آقا رضا هم دروغ است.

*ایشان می دانست سوریه چه خبر است و ما هم می­‌دانستیم

مرضیه دختر دیگر شهید: شبی که پدرم آمد به من گفت دارم می­‌روم در اتاقم تنها بودیم. ازش پرسیدم: بابا زود برمی­­­‌گردی دیگر؟ گفت: من به دوستانم گفتم شما از بابت من و خانواده‌ خیالتان راحت باشد، بچه­‌های من عادت دارند. گفتم: بابا این سفر با سفرهای دیگر فرق دارد، زود برگرد. باورتان نمی­‌شود هنوز یاد آن صحنه می­‌افتم خیلی سخت است، تنها یک تکانی خورد. ایشان می دانست سوریه چه خبر است و ما هم می­‌دانستیم. آن تکان و حالتش خیلی برایم جالب بود.

روزی که می‌­خواست برود عموهایم خانه‌­مان بودند. یک خنده­‌ای داشت گفت من تنها زیارت حضرت زینب(س) نرفتم، بروم دیگر خیالم راحت می­‌شود و تنها برای زیارت ایشان می­‌روم.

شهید فلاح پیشه ( نفر دوم از سمت چپ تصویر) در روزهای دفاع مقدس

 

*امیرحسین تا بعد از شهادت در باب این صحبت ها چیزی نگفته بود

محدثه: صبح که پدرم داشت می­‌رفت نگذاشت ما از رختخواب بلند شویم و با ایشان خداحافظی کنیم، امیر حسین هم زودتر رفته بود مدرسه که امتحان بدهد. پدرم گفت: به امیر حسین بگویید به من زنگ بزند باهاش خداحافظی کنم. برادرم ساعت ۱۰ از امتحان آمد و با ایشان رابطه گرفت. پدرم به ایشان گفته بود: ما الان از پادگان آمدیم بیرون، به اگر برنگشتم حواست به خواهرها و مادرت باشد. امیر حسین تا بعداز شهادت در باب این صحبت ها چیزی نگفته بود.

آن روز به امیر حسین نگفتیم آقای فرزانه شهید شده، سر ناهار بودیم که آمد. حالت بغض و گریه داشت، من و مادرم و خاله مادرم با دیدن ایشان نتوانستیم خودمان را کنترل کنیم، همه از گریه ترکیدیم با اینحال فکر کردیم مدرسه ایشان را دعوا کرده­‌اند که اینقدر ناراحت است. ناهار خوردیم جمع کردیم آیفون زنگ خورد، در را باز کردم گفتم: مامان آقای بهشتی(همکار پدرم) است. مادرم چادر سر کرد و امیر حسین رفت استقبالش که بیاید داخل. دیدم دایی­‌هایم هم آمدند و دست نوازش کشیدند روی سر امیر با حالت خنده ای تلخ، من که متوجه شدم برای پدرم اتفاقی افتاده همانجا جلوی در افتادم، دایی یدالله­ گفت به خدا خبری نیست، من بی­تابی می­‌کردم آمدم بالا. آقای بهشتی گفت: وقت تیر خوردن حاجی را می­‌دانیم با اینحال از آن موقع به بعد دیگر خبری ازش نیست.

ادامه دارد…

 

انتهای پیغام/ب

منبع

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی